Васил Стојанов, познат како Аџаларски, е роден на 24 декември 1880 година во селото Аџалари (денешно Миладиновци), Скопско. Потекнувал од патриотско семејство, а уште од младоста се определил за револуционерната борба против османлиската власт.
Во 1901 година, заедно со своето семејство, се преселил во Скопје, каде што се приклучил на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација (ВМОРО). Во првите години од својата револуционерна дејност извршувал различни доверливи задачи – пренесувал револуционерна пошта, набавувал и криел оружје, одржувал врски меѓу комитетите и учествувал во терористички акции против османлиската власт.
Истата година бил уапсен од османлиските власти и осуден на затвор. Казната ја издржувал во познатиот Куршумли ан во Скопје, каде што поминал две години. По прогласената амнестија бил ослободен и веднаш повторно се вклучил во револуционерната дејност.
Во наредните години станал околиски војвода во Скопската околија, организирајќи чети и револуционерни комитети во околните села. Со својата чета учествувал во повеќе вооружени судири со османлиската војска, стекнувајќи углед на храбар и решителен војвода.
Особено се истакнал во зимата 1904 година, кога кај селото Ибраимово, Скопско, неговата чета била целосно опколена од бројна османлиска војска. Наместо да се предаде, Аџаларски наредил силен противнапад. Со фрлање бомби и решителен јуриш успеал, заедно со своите соборци, да го пробие непријателскиот обрач и да се извлече без да ја загуби четата.
Во февруари 1907 година извел една од најпознатите акции во својата револуционерна кариера. Го запалил анот во селото Сопиште, кој служел како база за српските четнички одреди при нивното навлегување кон Порече. Со оваа акција бил нанесен силен удар врз српската вооружена пропаганда во Скопскиот крај.
До Младотурската револуција во 1908 година бил реонски војвода на Скопскиот револуционерен реон, дејствувајќи со чета од околу 18 четници. По прогласувањето на Хуриетот се легализирал, надевајќи се дека новите политички прилики ќе донесат подобар живот за населението.
Меѓутоа, на 14 ноември 1909 година, Васил Стојанов – Аџаларски бил убиен во Скопје во заседа, непосредно пред влезот на својот дом. Заедно со него бил убиен и неговиот осумдесетгодишен дедо. Атентатот бил извршен од припадници на османлиската полиција.
Погребан бил во црквата „Св. Димитрија“ во Скопје. Неговото убиство предизвикало силно негодување и масовни протести кај скопското население. Подоцна, неговиот убиец Кор Расим бил осуден и јавно обесен на Камениот мост во Скопје.
Хронологија
24 декември 1880 – Роден во с. Аџалари (денес Миладиновци), Скопско.
1901 – Со семејството се преселува во Скопје и станува член на ВМОРО.
1901 – Уапсен и осуден; две години затвор во Куршумли ан.
По амнестијата – Повторно се вклучува во револуционерната дејност.
1904 – Се истакнува во борбата кај селото Ибраимово, пробивајќи го турскиот обрач.
Февруари 1907 – Го запалува анот во Сопиште, база на српските четнички одреди.
До 1908 – Реонски војвода на Скопскиот револуционерен реон.
1908 – По Младотурската револуција се легализира.
14 ноември 1909 – Убиен во Скопје заедно со својот дедо.
Историско значење
Васил Стојанов – Аџаларски е еден од најистакнатите војводи на ВМОРО во Скопскиот револуционерен реон. Како организатор, курир, терорист, околиски и реонски војвода, повеќе години ја предводел револуционерната борба против османлиската власт и против туѓите вооружени пропаганди во Скопскиот крај.
Неговата храброст во борбата кај Ибраимово, акцијата против српската база во Сопиште и неговото трагично убиство во 1909 година го вбројуваат меѓу најзначајните револуционери од Скопскиот револуционерен округ. Масовните протести по неговата смрт сведочат за големиот углед што го уживал меѓу населението и за неговата посветеност на македонското националноослободително движење.