Павел Христов е роден во 1874 година во селото Цапари, Битолско. Основното образование го завршил во родниот крај, а гимназиското во Лом, Бугарија, каде што матурирал во 1894 година. По завршувањето на образованието се вратил во Македонија и работел како учител во Прилеп, Кичево, Костур и Битола. (Македонска Енциклопедија)
Во 1895 година се приклучил на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација (ВМОРО). Во Прилеп бил член на Околискиот револуционерен комитет, а благодарение на своите организациски способности брзо се истакнал меѓу раководните кадри на Организацијата. (UKIM Repository)
Во учебната 1898/1899 година бил поставен за учител во Костур, каде што започнал интензивна работа на организирање и проширување на револуционерната мрежа. За кратко време бил избран за раководител на Костурскиот револуционерен реон, каде што работел на формирање нови комитети, организирање селски чети и подготовка на населението за вооружена борба. Неговата дејност претставувала важен чекор во зацврстувањето на Организацијата во Костурско. (zirm.mk)
Во 1901 година бил уапсен од османлиските власти и осуден на три години затвор. Казната ја издржувал во Корчанскиот затвор, каде што останал до општата амнестија по Младотурската револуција. И покрај затворот, останал верен на идеалите на Организацијата и веднаш по ослободувањето повторно се вклучил во револуционерната работа. (UKIM Repository)
По Илинденското востание бил избран за еден од раководителите на Битолскиот револуционерен округ. Како делегат учествувал на Рилскиот конгрес, каде што биле донесени значајни одлуки за реорганизација на ВМОРО по тешките загуби од 1903 година. (Македонска Енциклопедија)
Во 1910–1911 година бил член на Задграничното претставништво на ВМОРО во Софија. За време на Првата балканска војна повторно навлегол во Македонија како војвода. По поделбата на Македонија активно се спротивставил на српската власт во Вардарска Македонија. Во септември 1913 година бил еден од организаторите на Охридско-дебарското востание, а заедно со Петар Чаулев свечено влегол во ослободениот Охрид. По задушувањето на Востанието се повлекол во Албанија. (Кајгана форум)
За време на Првата светска војна повторно дејствувал како војвода во Македонија. По војната останал активен во македонското движење и учествувал во политичките активности на поранешните дејци на ВМОРО. Во 1921 година, заедно со Александар Протогеров, работел на воспоставување соработка со албанските политички кругови во борбата против српската власт во Вардарска Македонија. (Кајгана форум)
Павел Христов починал од туберкулоза на 6 јуни 1922 година во Софија.
Хронологија
1874 – Роден во с. Цапари, Битолско.
1894 – Завршува гимназија во Лом.
1895 – Се приклучува на ВМОРО.
1898–1901 – Раководител на Костурскиот револуционерен реон.
1901 – Уапсен и осуден на три години затвор.
1905 – Делегат на Рилскиот конгрес.
1910–1911 – Член на Задграничното претставништво на ВМОРО.
1913 – Еден од организаторите на Охридско-дебарското востание.
1914–1918 – Повторно дејствува како војвода за време на Првата светска војна.
6 јуни 1922 – Починува во Софија.
Историско значење
Павел Христов останува запаметен како истакнат учител, организатор и војвода на ВМОРО. Со својата работа во Костурскиот и Битолскиот револуционерен округ, учеството во реорганизацијата на Организацијата по Илинденското востание и значајната улога во Охридско-дебарското востание од 1913 година, дал значаен придонес во македонското националноослободително движење. (Македонска Енциклопедија)