Никола Дечев е роден во 1880 година во Стара Загора. Основното образование и петти клас гимназија ги завршил во родниот град, а од 1895 до 1898 година се школувал во Самоковското железарско училиште.
Уште за време на школувањето се приклучил на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација (ВМОРО), каде, заедно со свои соученици, формирал Таен ученички кружок, со кој самиот раководел.
Во почетокот на 1900 година заминал за Македонија и се приклучил на четата на Михаил Апостолов – Попето. По несогласувањата со Андон Ќосето, преминал во четата на Христо Чернопеев, каде брзо се истакнал и бил назначен за помошник-војвода.
Во август 1901 година учествувал во познатата афера „Мис Стон“, една од најзначајните акции на ВМОРО.
Во 1902 година бил назначен за велешки војвода, а како негов реон било определено подрачјето на Азот, каде активно ја организирал револуционерната мрежа и водел борба против српската пропаганда.
За време на Илинденското востание бил војвода на чета во Велешко, учествувајќи во повеќе борбени судири со турскиот аскер и башибозукот.
На 25 септември 1903 година, кај селото Луково, Кратовско, неговата чета била опколена од бројна турска војска. По десетчасовна жестока борба, Никола Дечев херојски загинал заедно со дел од своите соборци.
Хронологија
1880 – Роден во Стара Загора.
1895–1898 – Се школува во Самоковското железарско училиште.
Околу 1897 – Станува член на ВМОРО и организира Таен ученички кружок.
1900 – Доаѓа во Македонија и се приклучува на четата на Михаил Апостолов – Попето.
1901 – Учествува во аферата „Мис Стон“.
1902 – Назначен за велешки војвода.
1903 – Учесник во Илинденското востание.
25 септември 1903 – Загинува во борба кај с. Луково, Кратовско.
Историско значење
Никола Дечев е еден од истакнатите велешки војводи на ВМОРО, кој дал значаен придонес во организацијата и револуционерната борба во Азот и Велешко. Како учесник во аферата „Мис Стон“ и во Илинденското востание, се вбројува меѓу најхрабрите војводи на својата генерација. Неговата херојска смрт по десетчасовната борба кај Луково останала запаметена како пример за саможртва и непоколебливост во борбата за слободата на Македонија.