Никола Андреев е роден во 1879 година во селото Мокрени, Костурско. Основното образование го започнал во Костур, а потоа се школувал во Битолската егзархиска машка гимназија. Образованието го продолжил во Военото училиште во Софија, по чие завршување стапил во служба во армијата.
Под влијание на Лазар Поп Трајков и Тома Давидов ја напуштил воената кариера и се приклучил на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација (ВМОРО).
Во почетокот на 1902 година за кратко бил четник во четата на Марко Лерински, а потоа станал агитатор во Костурско, каде организирал и сопствена револуционерна чета.
За време на Илинденското востание бил еден од костурските војводи. Особено се истакнал во борбите за ослободување на Невеска, на 25 август 1903 година, каде покажал извонредна храброст и командантски способности.
По задушувањето на Востанието заминал во Бугарија, но веќе во 1904 година повторно се вратил во Македонија. Најпрво дејствувал како лерински војвода, а од 1905 година бил кајларски војвода, должност што ја извршувал сè до Младотурската револуција (Хуриетот) во 1908 година.
По Хуриетот се легализирал и работел како учител во своето родно село.
Во септември 1910 година повторно формирал чета и ја продолжил вооружената борба против турската војска и грчките андартски чети.
На 11 август 1911 година бил трагично убиен од својот другар и соселанец, познат како Турчето, поради лична љубомора и заедничка наклонетост кон една девојка.
Хронологија
1879 – Роден во с. Мокрени, Костурско.
По завршувањето на Военото училиште – Служи во армијата.
1902 – Станува член на ВМОРО; четник кај Марко Лерински, а потоа организира сопствена чета.
1903 – Учесник во Илинденското востание; се истакнува во ослободувањето на Невеска.
1904 – Лерински војвода.
1905–1908 – Кајларски војвода.
1908 – По Хуриетот се легализира и станува учител.
Септември 1910 – Повторно формира чета.
11 август 1911 – Убиен во Костурско.
Историско значење
Никола Андреев е еден од истакнатите костурски војводи на ВМОРО, кој дал значаен придонес во револуционерната борба во Костурско, Леринско и Кајларско. Особено се истакнал во Илинденското востание, а и по Хуриетот повторно се вратил на оружје, продолжувајќи ја борбата против османлиските власти и грчките вооружени чети. Неговата трагична смрт во 1911 година го прекинала животот на еден од најспособните војводи од Костурскиот револуционерен реон.