Миле Поп Јорданов е роден во 1877 година во Велес. Тој бил брат на познатиот гемиџија Јордан Поп Јорданов – Орцето. Основното образование го стекнал во родниот град, а школувањето го продолжил во Битолската машка гимназија и во Духовната семинарија во Цариград.
Поради своите револуционерни убедувања и бунтовнички дух бил исклучен од двете образовни институции. По враќањето во Македонија се посветил на учителската дејност, работејќи во Велешко и Радовишко, каде активно ги ширел идеите на македонското национално-ослободително движење.
Како член на Велешкиот месен комитет на ВМОРО, се приклучил на реонската чета што дејствувала во Радовишко. Во четата на Алексо Пројлијата ја извршувал должноста секретар.
По наредба на Гоце Делчев, поради самоволното и арамиско однесување на Алексо Пројлијата, тој бил разрешен од должноста војвода, а на негово место бил поставен Миле Поп Јорданов, кој ја презел командата над четата и продолжил да ја организира револуционерната дејност во областа.
Во септември 1901 година, при враќањето кон Велес, наишол на турска патрола. Свесен дека нема можност за спас и не сакајќи да падне жив во рацете на османлиските власти, извршил саможртва, одземајќи си го животот.
Хронологија
1877 – Роден во Велес.
Ученички години – Учел во Битолската машка гимназија и во Духовната семинарија во Цариград.
Пред 1901 – Исклучен од училиштата поради револуционерна дејност; учителствува во Велешко и Радовишко.
Пред 1901 – Член на Велешкиот комитет на ВМОРО; секретар во четата на Алексо Пројлијата.
1901 – По наредба на Гоце Делчев станува војвода на четата.
Септември 1901 – Загинува при средба со турска патрола, извршувајќи саможртва.
Историско значење
Миле Поп Јорданов е еден од раните војводи на ВМОРО во Велешко и Радовишко. Како учител, револуционер и војвода придонел за организациското зацврстување на Организацијата во овие краишта. Неговото поставување за војвода по непосредна наредба на Гоце Делчев сведочи за довербата што ја уживал во раководството на ВМОРО. Неговата саможртва во 1901 година останала пример за решителноста на револуционерите да не се предадат живи во рацете на османлиските власти.