Лечо Ѓошев Попнастев е роден во селото Церово (денес Клиди, Грција), Леринско. Основното образование го стекнал во родниот крај, а школувањето го продолжил во Битолската гимназија. По нејзиното завршување, во учебната 1899–1900 година, работел како учител во костурското село Апоскеп.
Истата година се приклучил на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација (ВМОРО). Од летото 1900 година преминал во илегала и станал четник во четите на Коте Христов, Стефан Преспанчето и Марко Лерински, а извесно време бил и секретар на Јордан Пиперката. Благодарение на својата посветеност и организациски способности, бил избран за делегат на Смилевскиот конгрес на Битолскиот револуционерен округ во 1903 година.
За време на Илинденското востание, по загинувањето на војводата Марко Лерински, Лечо Попнастев ја презел командата над неговата чета и продолжил со борбените дејства во Леринско. Со својата чета учествувал во бројни судири со турскиот аскер, особено кај селата Трсје, Буф, Неволјани, Баница, Екши-Су, Горничево, како и во борбите за ослободување на Невеска и на други места во Леринскиот револуционерен реон.
При самиот крај на Илинденското востание, на 23 септември 1903 година, загинал во борбата кај селото Пиперчино, Леринско, заедно со војводата Димитар Ташеминов, останувајќи до последниот миг со своите соборци.
Хронологија
Роден – Во с. Церово (денес Клиди), Леринско.
1899–1900 – Учител во с. Апоскеп.
1900 – Станува член на ВМОРО и преминува во илегала.
1900–1903 – Четник во четите на Коте Христов, Стефан Преспанчето и Марко Лерински; секретар на Јордан Пиперката.
1903 – Делегат на Смилевскиот конгрес.
1903 – По загинувањето на Марко Лерински ја презема неговата чета.
23 септември 1903 – Загинува во борбата кај с. Пиперчино, Леринско.
Историско значење
Лечо Ѓошев Попнастев е еден од истакнатите војводи на ВМОРО во Леринскиот револуционерен реон. Како учител, револуционер, делегат на Смилевскиот конгрес и наследник на четата на Марко Лерински, дал значаен придонес во организацијата и борбите за време на Илинденското востание. Неговата смрт во последните денови на Востанието претставува пример за пожртвуваноста на македонските револуционери во борбата за слобода.