Јордан Гавазов, познат по прекарот Ицков, е роден во Прилеп. Уште во раните години се вклучил во македонското револуционерно движење и бил меѓу првите дејци што ја ширеле организацијата во Прилепско.
Во 1894 година станал член на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација (ВМОРО). Заедно со Даме Груев, Андон Хаџи Панов и Јордан Пиперката – Костадинов го формирал Прилепскиот револуционерен комитет, еден од првите комитети на Организацијата во внатрешноста на Македонија.
Се истакнувал со своите организациски способности, но и со учество во специјални револуционерни акции, насочени против османлиските претставници и локалните насилници.
Во 1896 година, заедно со својот татко, бил уапсен под обвинение дека учествувал во ликвидацијата на неколку бегови-зулумџии во селото Небрегово во 1894 година. Осуден бил на затворска казна, која ја издржувал во Битолскиот затвор.
Во текот на зимата 1897–1898 година, успеал да избега од затворот и да емигрира во Бугарија. Таму, заедно со својот соборец Христо Чемков, формирал револуционерна чета и повторно се вратил во Македонија за да ја продолжи борбата.
Во текот на 1898 година, двајцата биле откриени во една куќа во Прилеп и опколени од бројна османлиска војска. По повеќечасовна борба, сфаќајќи дека нема можност за спас и не сакајќи да паднат живи во рацете на непријателот, Јордан Гавазов – Ицков и Христо Чемков извршиле саможртва.
Хронологија
Роден – Во Прилеп.
1894 – Станува член на ВМОРО и е меѓу основачите на Прилепскиот револуционерен комитет.
1894 – Учествува во акцијата против беговите-зулумџии во Небрегово.
1896 – Уапсен и осуден на затвор.
Зима 1897–1898 – Бега од Битолскиот затвор и емигрира во Бугарија.
1898 – Со Христо Чемков формира чета и повторно навлегува во Македонија.
1898 – Загинува со саможртва по опколувањето во Прилеп.
Историско значење
Јордан Гавазов – Ицков е еден од првите организатори на ВМОРО во Прилепско и меѓу основачите на Прилепскиот револуционерен комитет. Со својата револуционерна активност, организациски способности и пожртвуваност дал значаен придонес во ширењето на Организацијата во нејзините први години. Неговата саможртва во 1898 година го вбројува меѓу првите револуционери кои го положиле животот за ослободителната кауза на Македонија.