Григор Манасиев е роден во Кратово. По завршувањето на Педагошкото училиште во Ќустендил, се вратил во родниот крај и работел како учител во Кратово, каде што активно се вклучил во македонското револуционерно движење.
Од 1897 до 1898 година бил раководител на Кратовскиот револуционерен комитет, работејќи на организирањето и проширувањето на револуционерната мрежа во Кратовско. За време на Виничката афера во 1897 година бил уапсен од османлиските власти и подложен на тешки мачења. Потоа бил затворен во Приштина, каде што останал сè до 1901 година.
По ослободувањето, повторно се вклучил во револуционерната дејност. Во 1903 година, во Софија, заедно со Иван Топчев организирал чета која, на почетокот на септември, заминала за Македонија. Во исто време дејствувале и четите на Никола Дечев и Атанас Мурџев со Тодор Пожарлиев, со цел да му помогнат на востаничкото движење по избувнувањето на Илинденското востание.
На 25 септември 1903 година, кај селото Луково, Кратовско, трите чети биле опколени од околу 7.000 османлиски војници и башибозук. По повеќе од десет часа жестока борба, револуционерите се обиделе да го пробијат обрачот. Во судирот загинале војводите Иван Топчев и Никола Дечев, а Григор Манасиев, тешко ранет и без можност да се спаси, за да не падне жив во рацете на непријателот, извршил самоубиство.
Хронологија
Роден – Во Кратово.
По завршувањето на Педагошкото училиште – Работи како учител во Кратово.
1897–1898 – Раководител на Кратовскиот револуционерен комитет.
1897 – Уапсен за време на Виничката афера и затворен.
1897–1901 – Затворен во Приштина.
1903 – Во Софија организира чета заедно со Иван Топчев.
Септември 1903 – Со четата заминува во Македонија.
25 септември 1903 – Загинува кај селото Луково, Кратовско, по десетчасовна борба со османлиската војска.
Историско значење
Григор Манасиев е еден од истакнатите револуционерни дејци на Кратовско. Како учител, организатор, раководител на Кратовскиот револуционерен комитет и војвода, дал значаен придонес во ширењето на ВМОРО во североисточниот дел на Македонија. Неговата саможртва кај Луково во септември 1903 година останува пример за пожртвуваноста и решителноста на македонските револуционери во борбата за слобода.