Иљо Малешевски, познат и како Иљо Марков Мустрекински и Иљо Војвода, е роден во Берово во 1805 година.
Уште од младоста се вклучил во борбите против османлиската власт. Како ајдутски водач и четнички војвода повеќе од една деценија дејствувал со своја чета низ Малешевијата, Пирин и Рила, стекнувајќи голем углед меѓу населението.
На 5 јуни 1862 година учествувал во борбите против турскиот гарнизон во Белград, предводејќи доброволечки одред од околу 400 Македонци.
Со свој одред учествувал и во Српско-турската војна во 1876 година, каде што бил тешко ранет. По лекувањето во Србија повторно се вклучил во борбите и зел учество во Руско-турската војна од 1877–1878 година. Во последните денови од војната, заедно со една руска единица, го ослободил Ќустендил.
Во Кресненско-Разлошкото востание (1878–1879) учествувал со своја чета од 200 до 300 востаници и бил еден од најистакнатите воени водачи на востанието.
Во 1885 година, за време на Српско-бугарската војна, повторно се вклучил во борбите како војвода на голема чета составена претежно од Македонци.
По појавата на четите на ВМОРО, веќе во длабока старост, Иљо Војвода останал почитуван авторитет меѓу револуционерите. Многу четници и војводи кои тргнувале од Бугарија кон Македонија го посетувале за совет и благослов, сметајќи го за еден од најголемите живи симболи на македонската ослободителна борба.
Починал на 17 април 1898 година во Ќустендил, Бугарија.
Иљо Војвода останува една од најлегендарните личности во македонската револуционерна историја и симбол на повеќедецениската борба за слобода на Македонија.