Роден е на 3 јануари 1872 година во селото Осиково, Неврокопско.
Основното образование го завршил во Неврокоп. Во 1893 година матурирал во Солунската машка гимназија, а во 1898 година дипломирал историја на Софискиот универзитет.
На 1 септември 1899 година станал учител во Егзархиската гимназија во Битола, каде што предавал општа историја, црковна историја, логика и психологија. Таму се приклучил кон ВМОРО и бил избран за член на Битолскиот окружен револуционерен комитет. Учествувал и во уредувањето на весникот „На оружје“.
Како осомничен од властите бил протеран од Битола и станал главен учител во Егзархиското училиште во Ново Село, Штипско. Во август 1900 година, како последица на Попставревата афера, бил уапсен и осуден на 12 години затвор. Казната ја издржувал во Куршумли ан во Скопје, но во 1902 година бил амнестиран и се преселил во Неврокоп.
Испратен од Централниот комитет, заминал за Одринско. Бил делегат на Конгресот на Петрова Нива и бил избран за негов претседател.
По Илинденското востание заминал во Софија, каде што од 1904 година бил уредник на весникот „Револуционерен лист“. Од ноември 1907 година, заедно со Пејо Јаворов и Петар Пенчев, бил уредник на весникот „Илинден“.
Починал на 9 септември 1934 година во Велинград.