Роден е на 10 март 1869 година во Струга. Основното образование го завршил во родниот град, а средното во Солунската машка гимназија, која ја завршил во 1888 година. Потоа две години учителствувал во Струга. Во 1893 година дипломирал на Вишото училиште во Софија по славјанска филологија.
По завршувањето на образованието работел како учител и директор во Скопје, училишен инспектор во Сер, а подоцна и како учител во Бугарија.
За време на учителствувањето дошол во допир со идеите на Македонската револуционерна организација и целосно им се посветил. Во Скопје го формирал првиот месен револуционерен комитет. Во 1896 година токму Христо Матов го вовел во редовите на ВМОРО петнаесетгодишниот Тодор Александров. Во периодот од 1896 до 1901 година бил член на Централниот комитет на ВМОРО.
По Солунската провала во јануари 1901 година бил уапсен и заточен во Бодрум Кале, каде останал до 1902 година. Истата година, заедно со Христо Татарчев, бил назначен за член на Задграничното претставништво на ВМОРО во Софија.
По Илинденското востание активно учествувал во внатрешните идејни и организациски расправи во ВМРО. Припаѓал на т.н. десно крило на Организацијата, кое се залагало за зачувување на стариот централистички принцип на раководење.
На советувањето на десницата во Софија во декември 1906 година повторно бил избран за член на Задграничното претставништво на ВМОРО, заедно со Борис Сарафов и Иван Гарванов. Под негово претседателство во март 1908 година бил одржан Ќустендилскиот конгрес на ВМОРО.
Во 1912 година учествувал како доброволец во Првата балканска војна во редовите на Македонско-одринското ополчение, за што бил одликуван со повеќе ордени за храброст.
По војните, поради нарушеното здравје и боледувањето од туберкулоза, постепено се повлекол од активниот политички живот. Како еден од најзначајните теоретичари и идеолози на македонското револуционерно движење, оставил бројни дела со револуционерна, историска, филолошка и литературна содржина.
Психички растроен и тешко болен, Христо Матов починал во Софија на 10 февруари 1922 година.
Тој останува запаметен како еден од најобразованите и највлијателни идеолози на ВМОРО, член на нејзиниот Централен комитет и автор на значајни трудови за македонското револуционерно движење.