Тодор Златков е роден во 1876 година во селото Поешево, Битолско. Потекнувал од родољубиво семејство кое активно учествувало во борбата за откажување на селото од Цариградската патријаршија.
Во учебната 1892/1893 година го завршил четвртиот клас во Битолската машка гимназија. Потоа работел како учител во селата Пуста Река и Горно Дивјаци, Крушевско, каде учителствувал четири години.
Во редовите на ВМОРО бил примен во 1895 година од Лука Џеров, тогашен учител во селото Цер. По препорака и наредба на Организацијата бил преместен за учител во родното село Поешево. Таму добил задача да го организира селото како важен пункт и склад за пренесување и чување оружје.
По настаните познати како „Јосифова провала“ и откривањето на дел од организациската мрежа, Тодор Златков преминал во илегала. На 22 февруари 1902 година се приклучил на четата на Ѓорѓи Сугарев.
Во пролетта 1903 година бил назначен за самостоен војвода во Мало Мариово. За време на Илинденското востание активно учествувал во повеќе борби заедно со Никола Петров Русински, кој тогаш бил горски началник на Мариовскиот револуционерен реон. Во неговата чета во тој период се наоѓала и учителката Екатерина Динева.
Во 1904 година бил назначен за учител во селото Неред, Леринско. Следната година повторно преминал во илегала и станал советник во ревизорската чета на Ѓорѓи Поп Христов, дејствувајќи во Леринско и Костурско.
Во текот на 1908 година се префрлил во Бугарија, но по Младотурската револуција и прогласувањето на Хуриетот повторно се вратил во Битола, каде бил назначен за учител во основните училишта.
Во времето на младотурската акција за разоружување на населението одбил да го предаде оружјето и бил осуден на 15 години затвор. По амнестијата во летото 1911 година останал во Битола и продолжил да работи како учител сè до Балканските војни.
По воспоставувањето на српската власт бил принуден да ја напушти Македонија и повторно се населил во Бугарија, каде го преселил и своето семејство од Битола. Учествувал и во Првата светска војна.
Тодор Златков починал во 1919 година во Софија.
Тој останува запаметен како револуционер, учител и војвода на ВМОРО, кој значаен дел од својот живот го посветил на организациската и вооружената борба за ослободување на Македонија.