Петар Христов е роден во 1867 година во селото Герман, Преспанско.
Во редовите на ВМОРО стапил во 1899 година и набргу станал селски војвода, активно учествувајќи во организирањето на револуционерната мрежа во Преспанскиот крај.
Во 1901 година бил уапсен од османлиските власти и осуден на шест години затвор. По издржувањето на дел од казната, во март 1903 година бил ослободен со општата амнестија.
По излегувањето од затвор веднаш се вклучил во подготовките за претстојното востание.
За време на Илинденското востание бил војвода на голема чета и раководел со одбраната на долнопреспанските села. Заедно со своите борци ги штител населението и селата од нападите, колежите и палењата што ги вршеле турскиот аскер и башибозукот.
По задушувањето на востанието заминал во Соединетите Американски Држави, каде извесно време престојувал меѓу македонската емиграција.
Во 1905 година се вратил во Македонија и повторно се вклучил во револуционерната борба. Формирал чета од дванаесет четници, меѓу кои имало и неколку Албанци. Како нејзин војвода дејствувал против османлиската војска и грчките андартски чети.
Во следните три години со својата чета непрекинато ги крстосувал планините на Преспа, бранејќи го населението и одржувајќи ја револуционерната организација.
На 28 февруари 1907 година бил опколен од турски аскер кај селото Дробитишта.
Не сакајќи да падне жив во рацете на непријателот, Петар Христов извршил саможртва.
Останал запаметен како еден од најхрабрите преспански војводи на ВМОРО, човек кој целиот свој живот го посветил на борбата за слободата на Македонија и за заштитата на населението во Преспанскиот крај.