Петар Ацев
Петар Ацев е роден на 7 јули 1877 година во селото Ореовец, Прилепско.
Тој бил брат на познатите војводи Мирче Ацев и Ѓорѓи Ацев. Основното образование го стекнал во Прилеп, а потоа го продолжил во Софиската гимназија, каде го завршил шестиот клас.
Кон крајот на своето школување, во 1897 година, бил привлечен кон револуционерното движење од Ѓорче Петров и станал член на ВМОРО.
Во есента истата година, по препорака на Ѓорче Петров, бил испратен како учител во селото Плетвар, Прилепско. Во второто полугодие од учебната 1897/1898 година учителствувал во Прилеп, а од 1898 до 1902 година работел како учител во Крушево.
Во почетокот на 1902 година преминал во илегала, а од мај истата година бил назначен за околиски војвода во Прилепската околија.
Како претставник на Прилепскиот револуционерен реон учествувал на Смилевскиот конгрес во 1903 година, каде бил избран за резервен член на Главниот востанички штаб.
За време на Илинденското востание активно учествувал во организацијата и борбите во Прилепско и околните реони.
По востанието бил избран за нелегален член на Битолскиот окружен комитет, заедно со Павел Христов и Пандо Кљашев.
Во 1904 година учествувал на Прилепскиот конгрес, каде остро се спротивставил на предлогот на Пере Тошев за децентрализација на Организацијата.
Во следните години учествувал во бројни борби против турските власти, како и против грчката и српската вооружена пропаганда во Македонија.
На 28 јули 1904 година, заедно со Никола Каранџулов, водел борба со турскиот аскер кај месноста „Ќулето“ близу селото Селце, Прилепско. Во оваа борба загинал Никола Каранџулов.
Учествувал и во борбите кај селото Рајчани во 1905 година, каде загинал Никола Карев, како и во познатата битка „Ножот“ во 1907 година.
На Ќустендилскиот конгрес во 1908 година бил избран за дополнителен член на Централниот комитет на ВМОРО.
По Младотурската револуција се легализирал и се населил во Прилеп. Во 1910 година бил уапсен, изложен на тешки мачења и осуден од младотурските власти. Кон крајот на 1911 година бил амнестиран и се преселил во Пловдив.
Во Балканските војни и во Првата светска војна учествувал како доброволец.
По војните живеел во Бугарија, каде активно учествувал во работата на Временото претставништво на поранешната ВМОРО и останал поврзан со македонското револуционерно движење.
Петар Ацев починал на 20 април 1939 година во Пловдив.
Останал запаметен како еден од најистакнатите прилепски војводи, близок соработник на Ѓорче Петров и активен учесник во Илинденското востание и револуционерната борба во Македонија.