„Ножот“ е планински врв над селото Ракле, Прилепско, каде на 14 јули 1907 година се одиграла една од најхеројските битки во историјата на македонското револуционерно движење.
Во летото 1907 година во Прилепско биле собрани околу 200 добро вооружени четници под водство на Петар Ацев, Тане Николов, Михаил Чаков, Христо Цветков и други војводи. Нивната задача била да се спротивстават на српската вооружена пропаганда и да ја зајакнат револуционерната организација во регионот.
Откако турските власти дознале за движењето на четите, против нив бил испратен силен воен одред под команда на мајорот Енвер-бег. Иако имале можност да се повлечат, раководителите на четите решиле да ја прифатат борбата.
На врвот Ножот останале 45 четници, меѓу кои костурските војводи Атанас Попов и Трендафил Думбалаков. Тие одбиле да ја напуштат позицијата и решиле да се борат до последен човек.
Борбата започнала во зори и траела цел ден. Опколени од многубројна турска војска и изложени на непрекинат оган, четниците давале жесток отпор. Кога станало јасно дека позицијата е изгубена, тие решиле да не паднат живи во рацете на непријателот. Дел загинале во последниот јуриш, а дел извршиле саможртва.
На врвот останале телата на сите 45 бранители. Нивната храброст оставила силен впечаток дури и кај противникот. Според сведоштвата, Енвер-бег им оддал почит на загинатите, изјавувајќи дека се бореле и умреле како вистински херои.
Во исто време, на соседните позиции кај Попадиските Чукари и Јасенова Глава се воделе жестоки борби, во кои македонските четници успеале да се извлечат од опколувањето.
Битката на Ножот останала запаметена како симбол на саможртва, храброст и непоколеблива борба за слободата на Македонија. Загинатите 45 четници во народната меморија останале познати како „45-те бесмртници од Ножот“.