По задушувањето на Илинденското востание во 1903 година и тешката состојба во Македонија, големите европски сили биле принудени да посветат поголемо внимание на македонското прашање. Особено активни биле Австро-Унгарија и Русија, кои настојувале да ја зачуваат стабилноста на Балканот и истовремено да го зголемат своето влијание во Османската империја.
Во септември и октомври 1903 година, по средбите меѓу рускиот цар Никола II и австроунгарскиот император Франц Јозеф, во австриското место Мирцштег бил изработен реформски план, познат како Мирцштегски реформи.
Според овој план, во Македонија требало да се спроведат административни, судски и полициски реформи. При главниот инспектор Хилми-паша биле назначени руски и австроунгарски цивилни претставници кои требало да ја следат примената на реформите. За реорганизација на жандармеријата бил назначен италијанскиот генерал Де Џорџис, а во македонските вилаети биле распоредени европски офицери.
Македонија била поделена на повеќе контролни сектори:
• Скопскиот санџак – под австроунгарски офицери;
• Битолскиот вилает – под италијански офицери;
• Солунскиот вилает – под руски офицери;
• Серскиот санџак – под француски офицери;
• Драмскиот санџак – под англиски офицери.
Иако реформите предвидувале подобрување на управата, судството и локалната самоуправа, османлиските власти постојано го одолговлекувале и попречувале нивното спроведување.
Внатрешната македонска револуционерна организација ги осудила Мирцштегските реформи, сметајќи дека тие не го решаваат суштинското прашање – слободата и политичките права на македонскиот народ.
Сепак, реформите имале и одредено значење. Тие го свртеле вниманието на европската јавност кон македонското прашање и отвориле можност за понатамошни реформски проекти. Меѓу нив бил и планот од Ревалската средба во 1908 година, кој предвидувал поширока автономија за Македонија. Неговото спроведување било прекинато со избувнувањето на Младотурската револуција истата година.
Со прекинот на реформската политика во 1909 година завршил и обидот на европските сили преку реформи да го решат македонското прашање во рамките на Османската империја.