Тодор Паница
Тодор Паница е роден на 2 јули 1876 година во Орјахово, Бугарија. По народност бил Бугарин.
Се школувал во Лом, каде што бил соученик на Михаил Даев. Токму Даев го привлекол кон македонското револуционерно движење и идеите на Врховниот македонски комитет.
Кон крајот на 1902 година се приклучил кон ВМОРО и влегол во четата на скопскиот војвода Никола Пушкаров. Набргу се истакнал како способен револуционер и организатор.
Во 1904 година преминал во четата на драмскиот војвода Михаил Даев, каде бил поставен за негов заменик.
На Вториот конгрес на Серскиот револуционерен округ во 1906 година бил избран за член на Серскиот окружен револуционерен комитет.
На 17 мај 1907 година се оженил со учителката Екатерина Измирлиева, што во тоа време било спротивно на правилата на Организацијата за активните четници и војводи.
По одлука на Серскиот окружен комитет, предводен од Јане Сандански, и како обид да се искупи за прекршувањето на организациските правила, на 28 ноември 1907 година го извршил атентатот врз Борис Сарафов и Иван Гарванов во Софија.
За време на Младотурската револуција во 1908 година дејствувал заедно со Јане Сандански и Серската револуционерна група, која извесен период соработувала со младотурскиот режим. Во 1910 година, како знак на благодарност од младотурските власти, добил голем чифлик во Драмско.
Учествувал во Балканските војни и во Првата светска војна.
По војните останал активен во политичкиот и револуционерниот живот и бил една од најконтроверзните личности во македонското движење.
На 8 мај 1925 година бил убиен во атентат извршен врз него во виенскиот Бургтеатар. Атентатор била Мелпомена (Менча) Карничева од Крушево, која го застрелала како одмазда за убиството на нејзиниот сопруг Тодор Александров.
Тодор Паница останува една од најпознатите и најспорни личности во историјата на македонското револуционерно движење од почетокот на XX век.