Тодор Лазаров е роден во 1869 година во Штип.
Основното образование го стекнал во родниот град, а потоа се школувал во Солунската машка гимназија. По завршувањето на образованието извесно време работел како учител во Штип, но по една година го напуштил учителството и се посветил на трговијата. Покрај мајчиниот јазик, зборувал француски, отомански и фарси (персиски) јазик.
Во редовите на ВМОРО се вклучил во 1894 година во Штип, кога бил заколнат од Даме Груев. Како еден од првите дејци на Организацијата во Штипско, активно учествувал во нејзиното ширење и зацврстување.
Во 1896 година, заедно со Ѓорче Петров и Мише Развигоров, учествувал во казнувањето на србоманскиот дејец Јордан Бабамов, поради што бил осуден на затвор.
По Виничката афера во 1897 година повторно бил уапсен од османлиските власти. Бил подложен на тешки измачувања и поминал четири години во затворите во Скопје и Приштина.
Во јануари 1903 година учествувал како делегат на Солунскиот конгрес на ВМОРО.
Во 1905 година повторно бил уапсен, заедно со Петар Кушев, и испратен на заточение во Тарабулус аш-Шам (Триполи), каде останал до 1908 година. По Младотурската револуција бил амнестиран и ослободен.
По враќањето од заточение, во периодот 1909–1910 година, заедно со Тодор Александров активно учествувал во обновувањето на организациската мрежа на ВМОРО во Штипско.
Во мај 1910 година, заедно со Павел Христов, бил избран за член на Задграничното претставништво на ВМОРО.
Тешко болен од туберкулоза и со нарушено здравје по долгогодишните затвори и прогонства, на 29 септември 1912 година во хотелот „Ројал“ во Софија извршил самоубиство.
Тодор Лазаров останува запаметен како еден од најистакнатите дејци на ВМОРО во Штипско, близок соработник на Даме Груев и Тодор Александров и човек кој голем дел од својот живот го поминал во затвори, прогонства и револуционерна борба за слободата на Македонија.