Стојан Донски е роден во 1869 година во селото Битуше (денес Парорио), Леринско.
Во 1894 година, по убиството на еден Турчин, бил принуден да побегне во планина и станал ајдутин. Следната година им се приклучил на четите формирани од Трајко Китанчев и активно се вклучил во вооружената борба против османлиската власт.
Во еден судир со турскиот аскер бил заробен и осуден на 101 година затвор. Бил испратен на заточение во Дијарбекир, Мала Азија. По општата амнестија бил ослободен и се вратил во Македонија, каде се населил во селото Смилево и станал четник во четата на Никола Геројски.
Во 1901 година воспоставил врска со Живојин Рафајловиќ, офицер и деец на српската вооружена пропаганда во Македонија, по што станал војвода на вооружена чета формирана во Белград. По извесно време повторно се поврзал со ВМОРО, положил заклетва пред Георги Поп Христов и бил назначен за битолски околиски војвода.
За време на Илинденското востание во 1903 година, со својата чета активно учествувал во одбраната на Смилево, едно од главните упоришта на востанието во Битолскиот револуционерен округ.
По задушувањето на востанието се повлекол во Бугарија. Во 1904 година повторно влегол во Македонија со своја чета. На пат кон Ресенско, на 11 јули 1904 година, заедно со војводата Славејко Арсов бил предаден и опколен од турскиот аскер кај селото Ѓуѓанци, Светиниколско.
Во жестоката и нерамноправна шестчасовна борба загинале дваесет четници и војводата Стојан Донски. Тешко ранетиот Славејко Арсов, за да не падне жив во рацете на непријателот, извршил саможртва.
По овој настан, кратовската чета на Андон Бабата ги казнила со смрт предавниците од селото Кокошино.
Стојан Донски останал запаметен како еден од истакнатите војводи на македонското револуционерно движење и учесник во Илинденското востание, кој својот живот го положил во борбата за слободата на Македонија.