Петар Самарџиев е роден во 1877 година во селото Подлес, Неготинско.
Основното образование го завршил во Неготино, а потоа посетувал занаетчиско училиште во Самоков, Бугарија, каде го изучил браварскиот занает.
За време на школувањето бил член на тајниот револуционерен кружок „Трајко Китанчев“ во Самоков, кој претставувал важен центар за револуционерно воспитување на младите Македонци.
Во 1900 година се вклучил во редовите на ВМОРО.
Во 1901 година бил четник во четата на Јане Сандански, а во 1902 година дејствувал во четите на Михаил Апостолов – Попето и Христо Чернопеев.
За време на Илинденското востание во 1903 година бил војвода во Тиквешијата во составот на одредот на Христо Чернопеев. Учествувал во повеќе борби против турскиот аскер, меѓу кои и борбите кај Витоша и кај Ново Село, Кочанско.
По завршувањето на востанието бил назначен за Тиквешки околиски војвода и продолжил да ја организира и зацврстува револуционерната мрежа во реонот.
Во 1904 година учествувал како делегат на Прилепскиот конгрес на ВМОРО.
Во текот на 1905 година неколку месеци дејствувал во Струмичко и Тиквешко, каде учествувал во повеќе вооружени судири со османлиската војска.
Во една од најпознатите акции, меѓу Неготино и Кавадарци, го заробил тиквешкиот кајмакам Ибрахим-ага и го обесил. Поради оваа акција воениот суд во Солун го осудил на смрт во отсуство, а за неговата глава била распишана награда од 500 турски лири.
На 21 јуни 1906 година бил начекан во заседа од врховистичка чета меѓу селата Копривиштица и Клисура, во Тиквешко.
Во престрелката бил убиен, оставајќи зад себе спомен за еден од најактивните тиквешки војводи на ВМОРО од периодот по Илинденското востание.
Петар Самарџиев останал запаметен како храбар револуционер, близок соработник на Христо Чернопеев и Јане Сандански и истакнат организатор на револуционерната борба во Тиквешко.