Никола Петров – Русински е роден на 21 ноември 1875 година во селото Русиново, Беровско.
Гимназиското образование го завршил во Кочани, а во периодот од 1893 до 1895 година се дообразувал во Цариград.
Во јуни 1895 година се приклучил кон редовите на Врховниот македонски комитет и учествувал во Мелничкото востание. Од 1895 до 1897 година учел во Подофицерската школа во Софија, каде се запознал со Гоце Делчев и се вклучил во редовите на ВМОРО.
Најпрво бил четник во Малешевската чета на Васил Чочов, а учествувал и во киднапирањето на Назлим-бег.
Во март 1898 година се запознал со Васил Главинов и се приклучил кон Македонско-одринската социјалдемократска група. Во Софија ја запознал Константина Бојаџиева од Охрид, со која подоцна стапил во брак.
Во 1900 година, по задача од Гоце Делчев, бил испратен да го организира Битолскиот револуционерен округ. Како истакнат организатор и војвода на чета дејствувал во Демирхисарско, Крушевско и Кичевско од 1900 до август 1901 година, во Прилепско од август до ноември 1901 година, во Охридско и Струшко од ноември 1901 до декември 1902 година, а потоа во Битолското Поле и Мариово до почетокот на 1903 година.
Како делегат од Мариовскиот реон учествувал на Смилевскиот конгрес, каде бил избран за член на Штабот на Прилепското горско началство.
За време на Илинденското востание дејствувал во Мариово и Леринско, учествувајќи во организацијата и раководењето на востаничките активности.
По Младотурската револуција во 1908 година живеел легално во Битола, каде се посветил на социјалистичката пропаганда и синдикалното движење.
Учествувал во Балканските војни, а подоцна се кандидирал и на парламентарните избори во Пиринскиот крај. За време на Првата светска војна бил мобилизиран и учествувал како војник.
Во периодот меѓу двете светски војни живеел во Софија. Во тие години го погодила голема семејна трагедија, кога по долго боледување починале неговата сопруга Константина и двете нивни ќерки.
За време на фашистичкиот режим во Бугарија им давал поддршка на антифашистичките сили и движења.
Никола Петров – Русински починал во Софија на 14 јуни 1943 година.
Останал запаметен како еден од најспособните организатори на ВМОРО, близок соработник на Гоце Делчев, истакнат војвода, социјалистички деец и револуционер кој дејствувал во повеќе реони на Македонија.