Михаил Герџиков е роден на 26 јануари 1877 година во Пловдив. По народност бил Бугарин.
Основното образование го стекнал во францускиот пансион „Св. Августин“ во Пловдив, а потоа учел во бугарските гимназии во Пловдив и Сливен.
Во есента 1896 година заминал на школување во Швајцарија. Студирал во Лозана и Женева, каде што се вклучил во Женевската група и се запознал со анархистичките идеи, кои подоцна силно влијаеле врз неговата револуционерна дејност.
Во учебната 1899/1900 година, под името Тодор Луканов, бил учител во Битолската машка гимназија. Во тој период се приклучил кон ВМОРО.
Во октомври 1900 година, по откривањето на неговата дејност од страна на османлиските власти, преминал во илегала. Најпрво бил четник во четата на Христо Чернопеев, а потоа станал војвода на агитациска чета во Кукушко.
Во пресрет на Илинденско-Преображенското востание бил назначен за главен одрински војвода. За време на востанието бил член на Главното боево тело, кое ги раководело востаничките дејства во Одринско и Странџанскиот крај за време на Преображенското востание.
По задушувањето на востанието се занимавал со публицистика и бил близок до левото крило на македонското револуционерно движење.
Учествувал во Балканските војни и во Првата светска војна. По завршувањето на војната бил избран за член на Временото претставништво на македонското движење во Бугарија.
По државниот преврат во Бугарија во 1923 година ја напуштил земјата. Престојувал во Цариград, а потоа во Берлин, каде живеел од 1924 до 1931 година. Во тој период ја поддржувал идејата за создавање на ВМРО (Обединета).
Починал во Софија на 18 март 1947 година.
Негова сопруга била Јанка Каневчева, револуционерка и активна дејка на македонското ослободително движење.