Роден е на 16 декември 1869 година во Ресен. Основното и средното образование го стекнал во Ресен, Брацигово и Пловдив, а потоа студирал медицина во Цирих и Берлин. Дипломирал како лекар во јули 1892 година. Од средината на септември истата година бил назначен за училиштен лекар во Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“.
Христо Татарчев е еден од основачите на Македонската револуционерна организација. На 23 октомври 1893 година учествувал на основачкиот состанок во Солун и бил избран за прв претседател на Централниот комитет на ВМОРО.
На 27 август 1894 година претседавал со Првиот конгрес на ВМОРО, одржан во Ресен. Исто така, претседавал и со Вториот конгрес на Организацијата во 1896 година, на кој Гоце Делчев и Ѓорче Петров биле назначени за задгранични претставници во Софија.
На 27 август 1894 година претседавал со Првиот конгрес на ВМОРО, одржан во Ресен. Исто така, претседавал и со Вториот конгрес на Организацијата во 1896 година, на кој Гоце Делчев и Ѓорче Петров биле назначени за задгранични претставници во Софија.
Во почетокот на 1901 година бил уапсен и осуден на пет години заточение во Подрум Кале. По амнестијата на 19 август 1902 година бил ослободен, а кон крајот на истата година бил именуван за член на Задграничното претставништво на ВМОРО во Софија.
По Илинденското востание влегол во политички и организациски несогласувања со приврзаниците на Јане Сандански и извесен период не учествувал активно во работата на Организацијата. Повторно се вклучил на Ќустендилскиот конгрес во март 1908 година, кога бил избран за советник на Задграничното претставништво, заедно со Тодор Лазаров, Пејо Јаворов и Христо Силјанов.
Во 1910 година бил избран за резервен член на Централниот комитет на ВМОРО.
За време на Првата светска војна служел како лекар. Во периодот меѓу двете светски војни се занимавал со публицистика и општествена дејност. Извесно време живеел во Италија, а за време на Втората светска војна престојувал во Ресен.
По војната заминал во Бугарија, а во 1949 година повторно се преселил во Италија.
Христо Татарчев починал на 2 јануари 1952 година во Торино, Италија.
Тој останува запаметен како прв претседател на Централниот комитет на ВМОРО, еден од нејзините основачи и една од најзначајните личности во раниот период на македонското револуционерно движење.